SERONDA ESCURA: Poemes y rellatos siniestros y románticos
Vamos entrar nuna nuea dómina de romanticismu nel País Ástur: has d´acompañame.

El silenciu ye como una muerte pequena. El silenciu nun ye escaezu sinón tarrecimientu d´abrir la boca y grayíu sordu d´alcordances cobardes. El silenciu ye pocu más que nada, ye cuasimente la nada a piques de morrer, masque nun ye quien a dar el pasu del too, el pasu pa dir a esi otru llonxanu reinu: El reinu escuru. El silenciu ye cosa fríngole y afatada. Ye como´l vientu: xibla y barre, pero depués nada. Lo que te digo, nada. El silenciu taraza la hestoria nun antes y un depués, y la pelleya tarazada ye más bien la del depués. Ataúde de solombres, y güesos de marfil, el silenciu nun mueve cuerpos. Los llabios esperen y esperen y yá nun saben si un día foron de ti o de dalquién.