Nun ye de mio
Nun ye mio alma d´esti mundu: llanures xabaces, llisures pardes, tierres rotes y tarrones masacraos pola xeometría.
Nun ye del alma, min merez el mundu eses llargues siendes de tierra y cardu, esi morrer de too al sol y a los vientos. Tampocu ye del home esi poblamientu llonxanu.
Nun siento calor sinón fríu o fueu tres los sos patios, nichos de vivos güecos.
Nun ye de mio, nun ye de mio, yo nun lo siento:
Esi horizonte solo de tierra, esi horizonte parduciu tendíu al suelu, nin muncho menos yo siento como del propiu cuerpu´l cruxir de güesos n´hibiernu, nin l´estíu de la piel en llames del infiernu.
Salir del llanu quixera, qu´hasta equí del mar viniera a la fin una marea, que mio Nordeste sanu y bravu les mexelles y carnes de roxu y roxada a la fin tapeciera, que´l yodu, la gaviota y el sal a Castiella toa cubriera.
Esbilla
del.icio.us