Baxada al sable
En pures te diría au quixera´l corazón vivir:
Onde conociera nacencia,
Cerque de matos, balses, foles,
Cerque mui cerque d´onde cimblen
Los altos frescos ocalitos
De baxada pal sable, tan azotáu,
Col so cortexu felechos,
D´arume a cazuelina
Y a galipu d´ocle fresco.
Daveres voi dicite que nun tendré meyor patria
Pa cayer redondu a descansar
De guerres de mano perdíes.
El pandáu abegoso,
qu´un burru llocu dibuxó ensin xacíu,
Prestábame baxar camburando
Frenos y sin dar pedalaes,
Ente xiblos de nordés
Y glayar de gaviotes,
Y dicite tamién: la vida taba a mercé del tiempu,
Y yera una triba d´aventura cotidiana.
Y darréu, tres cruciar pente regodones
y xigos sangrinos pa pies escalzos,
firientes como obleros. Depués:
Un sable finu y llimpiu,
Un ruxerrux del mar sagráu,
Y ellí, llonxe, una raya
Que-y dicen infinitu...
Au van espreganciar tolos puntos de fuga,
Y tamién la puxarra,
Fecha d´instantes perdíos
Que naide ye quien a escaecer.
Esbilla
del.icio.us