A un Carbayu
Sintílo ente la ramasca, y nun yera sonce.
Al entamu pensé: “Un páxaru sedrá”,
Debullendo pente les fueyes,
Un muxu llariegu, quiciás, avezáu al altor,
El vientu, pue ser, que fae veyures...
Arribón, nel árbole trupu, infiestu...
Pero non.
Lo que debuxaba solombres
Y esmuzaba a la vista del más xeitosu güeyu
Nun yera sinón l´aliendu d´esta tierra afogada,
Coronado pol so maxestuosu xixilante.
Pos yera cosa d´acolumbrar la redolada
D´esti templu ñatural, fechu carbayu santu,
Y nun se podía atopar mayor y más feu decoyer:
Que nun s´alcontraba verde pastu nin gociu de flor y grana,
Que´l cementu gris, xunta´l prietu condergáu galipote,
Arrodiaben la cimera verde, y entá viva,
Y un espíritu salvaxe lendagora delidiaba pola vida,
Anque gafada poles manes profanes, vida qu´ellí rellumaba.
A min aportó´l so cangloriu milenariu y profundu,
Y una gran medrana somorguiábame pa siempre.
Esbilla
del.icio.us