Amáu vixu
La imaxe del so amáu vixu
Que con ciñu quixo agasayar
Lo meyor que d´él guardaba
Yá nun ye solombra siquiera yá.
Ye como un llastir llastimeru,
Ye como una cáscara frañida
Pela metada, basoria pa tirar,
Valera por dientro, sin brenga,
Ensin recuerdu malpenes,
Toa ella, nada.
La imaxe aveza ser semeya
Collor xibia, vieya estampa
De caleyes y baxaderes
A pedreros selvaxes, perdíos
Mananciales y fontes de xanes
Enllenes de paz y arume,
Coles mores a esporpollar,
Gordes como uves, duce manxar
De les más gordes abeyes rexies
Qu´aporten del otru lláu del mar
En compaña druides o princeses
Que por esos reinos avecen habitar,
Y camudaes en santos animales
Aporten a la Mariña ésta a convidar
Al llocu pasiante que nun viaxe astral
Va tolos díes en forma solombra
A reza-y con sentimientu paganu
A los dioses de la viesca, del pedreru,
Del mar, del manancial, del vieyu llar
Onde surdieren los mios mayores
Con tola manífica realidá
De les criatures antigües, profundes,
Comu´l carbayu virxen de toa bruesa,
Comu la xana terrible, llibre del güeyu
Interesosu o porcaz, llibre
Criatura de tou pesu llivianu
Menos del pesu sagráu de l´antigüedá.
Esbilla
del.icio.us