Alministra'l to Blog

¡Crea'l to Blog yá! Fácil y de baldre

SERONDA ESCURA: Poemes y rellatos siniestros y románticos
Vamos entrar nuna nuea dómina de romanticismu nel País Ástur: has d´acompañame.

Estaya: POÉTICA SINIESTRA Y TRISTE

07/01/2009 GMT 1

Dir a morrer a otru llau

serondaescura @ 22:12

Abellugaben paraísos pequeñinos


 

De cases escolingaes y guapos arguyos


 

De quintanes que s´espurríen dica la mar.

 


 

Yá nun hai requexu pa él,


 

Perdíu pente´l caín del llanu,


 

D´esi que surde de la tierra seco,


 

Y xela l´alma, y fiede a fumu y a muertu.


 

Los rostros nun-y saluden,


 

Son como calabres, como espectros


 

D´un mundu somorguiáu baxo tierra,


 

Fechu de podrén, prieto.


 

Cares que nun ríen,


 

Xeitu foscu, secu,


 

Que-y dicen al de la nublina

 

 

Al solitariu del norte,


 

“Nun soi amigu, vete llonxe,


 

Ve a morrer a otru llau,

 A la gueta del to cementeriu”. 

06/01/2009 GMT 1

Adayures

serondaescura @ 23:09

 

Adayures cuidó dir entoncies

 

Aldovinando que´l destín apruz

 

En cuantes ún se distrái,

 

Pero él surde tres del árbol,

 

Y díxo-y que taba yá a piques

 

De da-y palmiaes na espalda.

 

Atrás les fontes, d´agua fría,

 

Pero ¿quién ye a ciarrar la puerte?

 

¿Quién puede dalgún día pesllar

 

Con fierru esti mundu de cuentu,

 

Pintáu de verde y suañu

 

Llueu d´algamar dellos tisbos

 

Dende neñu, como ser recién llegáu

 

Al mundu y al cabu abre güeyos d´estrena

 

Y a la duce Madre atopa cerque

 

Col séquitu poleyos dimpuestos

 

Y en tou momentu cariciar?

     

29/12/2008 GMT 1

Yá xube´l caín

serondaescura @ 22:20

 

Yá xube´l caín

 

D´ellí abaxo, dende la mar,

Pon la camisa, qu´esta ñube a ras de suelu

 

Nun ye bona acabante de sudar,

 

Paez un anxélicu exércitu

 

Siempres prestu a trunfar,

 

A tapacer de sópetu les tierres

 

Verdes y d´homedancia llenes

 

Que con ciñu d´aceru hay que les segar.

 

Ehí veólu, espíritu, en sudorancia,

Peñando col metálicu estrumentu

 

El vieyu llar que los antiguos-y dieron.

Mala venta fixo, al colar llonxe,

 

Y los mesmos raigaños de so, curtiar.

Ehí tará tendíu, gulismión entovía

 

De l´arume del lloréu y la flor de manzanilla.

 

Namás-y queden pallabres,

 

Tan poca cosa ye ésta

 

Cola que poder faer garrapiellos invisibles

 

Colos que maxinar un Paradisu

 

De los que s´aprovecen dica la vieyera,

 

De los que nun sirven d´abellugu,

 

Ni tampocu guarnir una sencia fería

 

De milenta batalles, denguna ganada

 

Del too, toes llantaes pa nada.

 

Abellugos de recuerdu,

 

Viesques pal etenru tortoriu...

 

Ellí ta él, sin cuerpu presente,

 

Presidiendo´l so propiu funeral,

 

Como ye costume y ritual,

 

Nes honres de so, bien tristayes cada día,

 

Va afristar flores al pedreru,

 

Pa que caigan xunta la fola,

 

Pa que les trague la mar

 

Y con elles les serenes

 

Llevanten altares al llar

 

Perdíu na nueche los tiempos,

 

L´atapacer onde les vides vidables,

 

Marchen y nun tornen, esnidien

Pel mundu alantre

 

Y naide sabe daveres

 Onde diañu van. 

23/12/2008 GMT 1

Amáu vixu

serondaescura @ 22:55

 

La imaxe del so amáu vixu

 

Que con ciñu quixo agasayar

 

Lo meyor que d´él guardaba

 

Yá nun ye solombra siquiera yá.

 

Ye como un llastir llastimeru,

 

Ye como una cáscara frañida

 

Pela metada, basoria pa tirar,

 

Valera por dientro, sin brenga,

 

Ensin recuerdu malpenes,

 

Toa ella, nada.

 

La imaxe aveza ser semeya

 

Collor xibia, vieya estampa

 

De caleyes y baxaderes

 

A pedreros selvaxes, perdíos

 

Mananciales y fontes de xanes

 

Enllenes de paz y arume,

 

Coles mores a esporpollar,

 

Gordes como uves, duce manxar

 

De les más gordes abeyes rexies

 

Qu´aporten del otru lláu del mar

 

En compaña druides o princeses

 

Que por esos reinos avecen habitar,

 

Y camudaes en santos animales

 

Aporten a la Mariña ésta a convidar

 

Al llocu pasiante que nun viaxe astral

 

Va tolos díes en forma solombra

 

A reza-y con sentimientu paganu

 

A los dioses de la viesca, del pedreru,

 

Del mar, del manancial, del vieyu llar

 

Onde surdieren los mios mayores

 

Con tola manífica realidá

 

De les criatures antigües, profundes,

 

Comu´l carbayu virxen de toa bruesa,

 

Comu la xana terrible, llibre del güeyu

 

Interesosu o porcaz, llibre

 

Criatura de tou pesu llivianu

 Menos del pesu sagráu de l´antigüedá. 

21/12/2008 GMT 1

Vistía namái que con perfume

serondaescura @ 12:43

 

El mantu margarites,

 

Flor de manzanilla, cenraya,

 

Trébole y fueya seco de lloréu,

 

Entá sigue anochando,

 

Espera que t´espera.

 

Y él nun llega, yá non más.

 

Cada pétalu, cada rosa sin curiar

 

Apiegada a la muria, esperen sin parar.

 

Yá camudaron piel llagarteses

 

amigues,

 

Yá arrenunciare´l merucu la fruta

 

Ver al so amu aportar.

 

Nel llimbu tarán los pumares cayíos

 

Pela sangrina bruesa,

 

La qu´aprovez por matar.

 

Esaniciu grande, fatal,

 

D´aquel que foi llar trupu,

 

Balse sagráu del descansu

 

Braniegu xunta la mar.

 

Con arguyu cayó´l pinu

 

Y milenta árboles más.

 

Con rabalbu mataron les bisarmes

 

Les que dende neñu él cuidó

 

Les que debíen tar, arrodiando

 

La casina, dando vueltes pela nueche,

 

Pues dicía una vieya lleenda,

 

De les que nunca se sabe si foron

verdá,

 

Que haber hubo calabres sapozaos

 

Pente los muriecos, y prau abaxo

 

De cuando moros o quésiyo la xente

 

Cayeron baxu palaes de tierra.

 

Llar: más bien llar de la muerte y los

pasaos,

 

En cuenta del vecín güei, duldosu

 

Instante, del que nun se sabe

Si güei foi daqué, dalgo veraz

 

Con brenga abondo p´alicar

 

Una vida testonera, toa ella rispir

 

D´una neñura cásique escaecida,

 

Que de feliz, ni un res,

 

Que de paradisu nada,

 

Que nada hai p´agarrar,

 

Ni pasáu, ni patria, ni realidá,

 

A la que cantar.

 

Él cancia con estos versos

 

Que son tamién agua

 

De la que s´aveza echar a la mar,

 

Apurriendo notes señardoses

 

A la so rede rota de pescar,

 

Rede afuracada au pexes de plata

 

S´esmucen, y nun se quieren endolcar

A estes ocioses remebrances

 

Faltes de tou xacíu, xixa, paz.

 

Quixo paz, y ella vieno n´antroxu

 

Vistía namái que con perfume...

  

13/12/2008 GMT 1

La pureza mesma del prial

serondaescura @ 13:06

 

La pureza mesma del prial


 

Onde inocentes beben los seres


 

Añaos pola Madre, atrás

 


 

Les vírxenes cumales, corones


 

De la ñeve primaveral, atrás


 

Los pedreros sacando pechu


 

Énte la fosca mar, alantre


 

Y atrás coles foles enviyando


 

Restos de naufraxos, y espluma


 

Asgaya pa bañar costes xabaces


 

Onde guetar alcordances


 

Y au sanar, atrás tantu mar,


 

Que ye como dicir vida, mundu, llar,


 

Atrás too lo que ye valir,


 

Que munchayá´l requexu verde


 

D´esti fornu,


 

D´esti ermu,


 

D´esti martiriar

 Quedóse bien atrás... 

06/12/2008 GMT 1

cárcele d´almes escaecíes

serondaescura @ 19:58

 

Cárcele d´almes escaecíes  

De tou delitu, de toa falta,  

Pero d´almes preses, al cabu.  

Espaciu d´almes de rexa ciarrada,  

Piesllu ferruñosu pa tou canciu...  

Sintía davezu apellidando  

El so nome na trupa viesca,  

Onde añeren seres sin cuerpu,  O con imaxe de bisarma,

Fría y tresparente,

 

D´alma a rastres,  

Alma ximielga  

Y siempre famienta  

D´alcordances, de mares,  

Toa ella un rispir,  

Toa ella nada.  

Y guardaba, guardaba:  

Ñeros con albuertos,  

Güesos de santu en dulda,  

Dentame de víbora  

Y canil de guaxa antigua.  

Talmente yera´l rapaz  

Aquelli de cuando entá gociaba  

De suaños y veyures,  

Suaños esos qu´arrecendíen a futuru.  

Yera yá grande, por embargu,  

Y metía na so faltriquera  

Les llagarteses de plata  

Que-y dicen Bruxes de Lluna,  De les qu´otorguen bona suerte

A los llocos d´atar qu´anden sueltos.  

 

Denguna melecina había  

Nel mundu que lu valiera  

A curar el pesadiellu  

Que seyellosu trayía  

Al recostín, sele.  

Cada mañana se torna un güei  

Y por embargu´l güei camuda  

N´otru hermanu aconcasáu.  

Esi yera´l so vagamundiar,  

Nun yera otro que dar rellumu  

Al camín, cola so xeitosa figura  

Gastada n´otres dómines meyores .

Hai un ñeru blancu xunta la mar,  

Hai un prau, siempre mal cuidáu,  

Siempres mui amáu, güei entá,  Hai una casina blanca col rostru reguilón,

Güeyando pal meudía,

 Pente escayos acesmando

 

Por ver si un día torna,  L´amu llocu ensin escritures dales.

Hai una “Escalera” tayada  Qu´un pariente llonxanu aperió,

Baxadera selvaxe al reinu los pexes  Au mexafontes y serenes inda son amos

De les agues tan cercanes al divinu llar  

Que l´abandonu y les siendes  Foron sapozando más y más.

Endagora habrá convite  De criatures marines y aéries,

De les que saben glayar verdaes,  De les que camuden plumes y escames,

Pero nunca paroles y sólidos recuerdos.  L´home tenía de saber nun endolcase

En venaes y determinos valeros  

Sinón güeyar muncho los cielos

 

Los suelos, los güertos, los roxos calicores  

Del fueu camburante del qu´un día foi

   

Cuandu neñu, yá namás beriar  

Nel so blandiu trubiecu.  

Verde nacimientu´l del asturianu,

   

Verde aquelli del que vos falo,  

Verde pero serondiegu anantes de tiempu,  

Y esborriáu pel blagu d´otros díes  

Quiciás borrinosos abondo.  Altes muries, como Olimpos foscos

03/12/2008 GMT 1

Yá cumplí primaveres

serondaescura @ 22:20

 

Yá cumplí primaveres

 

Pa gociar de cerque la seronda

 

Y lo que teníen d´haber sío riscares

 

De días de rellume,

 

D´amores,

 

D´arumes divinos

 

Tastiaos solamente na mocedá,

 

Piésllense güei al mio recuerdu,

 

Que too s´esborria al nun ser,

 

Y en nun habiendo remembranza

 

Nun se tien de dar señaldá

 

Polo que nunca foi vivido.

 

Pero por una brezna,

 

Al ayeri volvía,

 

Y por una simplaya brisa

 

De la mar bendita

 

Besando´l mio rostru

 

Diba tornar güei, como seya.

 

Tiempu: poca cosa teo de ti,

 

Pero lo que teo, probe ayalga,

 

Nun me lo robe lladruepu,

 

Qu´en paz quiero

Col delincuente:

 

Equí la que nun tien perdón,

 

Ye esa guaxa que nun perdona,

 

Esa cadarma que siega:

 

La Muerte prieta.

02/12/2008 GMT 1

nel mio estru

serondaescura @ 22:24
  •       . Foi ellí, metíu nel mio estru 
  • Una nueche de munchu fríu, 
  • De silenciu, de mieu 
  • Cuando sintí daveres el ruxerruxe 
  • Aportando dende´l xelu. 
  • Foi de nueche, y tando solu col silenciu, 
  • Selemente vieno la idea, la imaxe, 
  • La forma de bisarma prieta, fea, 
  • Coles sos entrugues espantibles, 
  • Acesmando al durmiente, al inocente. 
  • Entoncies, en viniendo ella 
  • Yá nun hai abellugu que valga, 
  • Y namái queda baxar la cabeza,  
  • Y dar la vuelta, 
  • Contar oveyes,
  •  Facer por que venga la mormera, 
  • Sacar granible d´esa calentura,  
  • Suañar ceo 
  • Col envís de qu´un día l´altor 
  • De la febre morrebunda Nada nun sepia d´erros 
  • Y de viaxes ensin torna. 
  • La vuelta a la casa 
  • Nun ye como la representen 
  • Los finales de película antigua, 
  • Y más bien quier aconcasar 
  • A la horrible velea 
  • De cuandu la ves onde nun s´espera: 
  • Talmente esa casina blanca 
  • Ciarrada a cal y cantu, podre, 
  • Con tablones clavaos nes ventanes,
  •  Teles d´araña, comida pola yedra, 
  • Ente escayos escaecida, 
  • Y el pernunciu que t´encueye´l pechu: 
  • Qu´un día trancares el llar
  •  Cola xente querida dientro. 
  • Ye la llercia de vivir, 
  • Ye la febre del tiempu,  
  • O ye esmolecese día y nueche 
  • Pa nun saber más qué diañu percorre  
  • Esti llaberintu del ifiernu 
  • Nel que se camuda la vida  
  • Pa cuando ella ve que nun hai aceñu,   En too eso: afitástete en finxos llivianos 
  • El determín sinceru de camudar 
  • Faciendo de la espalda una muria
  • Que separtase  l´ayeri d´un nuevu tiempu. 
  • Igual que l´agua trescurre lo nueo 
  • Pero non la novedá, que nun hai un güei 
  • Bramente verdaderu, 
  • Y esi, desixente, lu nomarás 
  • El día en que seyas quien amigar 
  • Aquella Patria de la to perda, 
  •  Y la paz apigazada del to estierru. 
  • Nesta vagamar has sintílo: 
  • Les gotes que saben a sal entá 
  • Vienen a recordátelo: Fuiste marín y fuiste neciu, 
  • Y al marín neciu tien-y pasao 
  • Qu´un somorguiar oceánicu-y espera, 
  • Tea onde seya, quiciás no profundo 
  • De la estepa, llonxe de toa fola,  
  • Ensin mar, ensin puertu. 
  • Taberneru, pelín cuspaz, 
  • Cantábricu ridor, como gaviluetu 
  • Llocu y pelgar, mira per ónde 
  • Foiste derechu a lo seco, 
  • Onde la tierra escaza nes manes 
  • Igual que´l sable costeru, 
  • Pero sin bautizu diariu De foles, d´espluma en pedreru.

27/11/2008 GMT 1

Escaecer

serondaescura @ 17:32

  • Escaecer: nun soi quien, nun valgo

  •  

    Pa encaboxar una sarta semeyes verdes,

  •  

    Y azules y de tantu llastir dorao.

  •   

    Anguaño

  •  

    En tierra pardo, baxo´l sol castellán

  •  

    Ta´l “Mundu” mui llonxe

  •  

    Y el destierru ye entierru

  •  

    Y nada tienro ve la vista alrodiu min.

  •  

    ¿Pa cuando criar cayos dientro d´ún,

  •  

    Ciarrar feríes y nalar perriba d´esti ermu?

  •  

    Pa nunca enxamás, sélo güei

  •  

    Pa cuando tea sapozáu por xinxigües

  •  

    Roxes qu´alvierten sobro la muerte,

  •  

    Temprana siempre.

  •  

    Falen perende d´esilios

  •  

    Por orden del Rei, del Xuez Foscu,

  •  

    O fiyos de la envidia más pura y testonera,

  •  Pero esta marchadera de mío nun yera

    Otro que la cascancia del Paradisu

  •  

    Aquelli pol qu´Adán dexó´l sangre

  •  

    Cuerre que te cuerre colines abaxo

  •  

    Fasta aportar a la Castía seco,

  •  

    País al que un Sol Rexiu

  •  

    Mandó escosar toa vida y calce

  •  

    De sangre. Adán esnudu

  •  

    Soi yá y de sobra sé

  •  

    Que nun queden mazanes pa morder,

  •  

    Y tiéntame namá la torna

  •  

    Al to vientre verde, fechu con ciñu,

  •  

    Enllenu rises y caparines,

  •  

    Sonce,

  •  

    Vientre d´herba y trabe d´arcu

  •  

    La vieya baxo´l cielu siempre distintu,

  •  

    Amante de la mar y arume d´ocalitu

  •  

    Y lloreos de los que´l fumu amedrana bisarmes.

  •  

    Al to ñeru, Patria, bien dientro,

  •  

    Pa dexame gasayar per creatures

  •  

    D´acentu canciador, y mirada azul,

  •  

    Esfrutando de la brenga que la vida

  •  

    Siempre amosó pesie al fumu y a los lladres.

  •  

    ¿Tornar? Pero si un canciu serenes

  •  

    Ta día si y día tamién alloriando

  •  

    A esti capitán que ruempe la mar

  •  

    Por atropar el Musel o dalgún otru

  •  

    De los tos puertos au quixera francer el cascu

 

De la nave foroñosa que surdió

 D´aquelles nublines norteñes y tiró pal Sur,

Mui tierra adientro, onde lo más ermo

Contautar col autor o autora | Archivu | ¡Crea'l to Blog yá! Fácil y de baldre