La güesuda mano acusbando pente los felechos y la llosa. Mármole y cadarma de marfil, ye too ello un restu d´una vida gastada. Ye la fin, too llaceria. Y salen los guxanes necrófagos. Amos son de la vida y de la muerte, lémures que remanen la vida sapozada baxo tierra y na tumba. La mano llevanta la llosa y da anuncia d´una nueva dómina d´escuridá. Nueche eterna pa esfrutar col marfil al aire.
El silenciu ye como una muerte pequena. El silenciu nun ye escaezu sinón tarrecimientu d´abrir la boca y grayíu sordu d´alcordances cobardes. El silenciu ye pocu más que nada, ye cuasimente la nada a piques de morrer, masque nun ye quien a dar el pasu del too, el pasu pa dir a esi otru llonxanu reinu: El reinu escuru. El silenciu ye cosa fríngole y afatada. Ye como´l vientu: xibla y barre, pero depués nada. Lo que te digo, nada. El silenciu taraza la hestoria nun antes y un depués, y la pelleya tarazada ye más bien la del depués. Ataúde de solombres, y güesos de marfil, el silenciu nun mueve cuerpos. Los llabios esperen y esperen y yá nun saben si un día foron de ti o de dalquién.
Nun ye mio alma d´esti mundu: llanures xabaces, llisures pardes, tierres rotes y tarrones masacraos pola xeometría.
Nun ye del alma, min merez el mundu eses llargues siendes de tierra y cardu, esi morrer de too al sol y a los vientos. Tampocu ye del home esi poblamientu llonxanu.
Nun siento calor sinón fríu o fueu tres los sos patios, nichos de vivos güecos.
Nun ye de mio, nun ye de mio, yo nun lo siento:
Esi horizonte solo de tierra, esi horizonte parduciu tendíu al suelu, nin muncho menos yo siento como del propiu cuerpu´l cruxir de güesos n´hibiernu, nin l´estíu de la piel en llames del infiernu.
Salir del llanu quixera, qu´hasta equí del mar viniera a la fin una marea, que mio Nordeste sanu y bravu les mexelles y carnes de roxu y roxada a la fin tapeciera, que´l yodu, la gaviota y el sal a Castiella toa cubriera.
Contautar col autor o autora | Archivu | ¡Crea'l to Blog yá! Fácil y de baldre
Esbilla
del.icio.us